Nagłe parcie na pęcherzu
Nagłym parciem na pęcherz lub przymusem oddawania moczy nazywa się nagłą potrzebę opróżnienia pęcherza. Prawidłowo działający pęcherz może utrzymać od 150 do 500 mililitrów płynów. Jest jednak w stanie znacznie się rozciągnąć, mieszcząc nawet około 1 litra moczu. Naturalna potrzeba oddania moczu pojawia się wówczas, gdy pęcherz jest wypełniony w dwóch trzecich objętości. Oddawanie moczu następuje odruchowo – jest sterowane przez różne nerwy. Zdrowi ludzie potrafią jednak powstrzymać się od oddawania moczu, kontrolując pracę dolnych mięśni zawierających pęcherza. Dzieci zyskują zdolność świadomego oddawania moczu w czwartym roku życia. O chorobie można mówić wówczas, gdy odczuwa się parcia na pęcherz wydala się niewystarczającą ilość płynu lub długo nie oddaje się moczu wcale. W takich wypadkach parcie na pęcherz pozostaje także po oddaniu moczu, lub krótko potem znowu się pojawia. Parciu na pęcherz często towarzyszy nietrzymanie moczu, który chory oddaje mimowolnie.
Schorzenia pęcherza i cewki moczowej
Infekcje należą, zwłaszcza u dziewcząt i kobiet, do częstych schorzeń dróg moczowych. Powodują one parcie na pęcherz, częste oddawanie moczu – także w nocy – oraz pieczenie i bóle towarzyszące oddawaniu moczu.